Nog 2 nachtjes slapen ... het begint nu echt te korten! De voorbereidingen zijn in volle gang. Er worden overal lijstjes aangelegd met wat we niet mogen vergeten, wat er nog gekocht moet worden, wat er nog meegebracht moet worden van Brugge en een schema met wat wanneer zal gebeuren en de mama's zijn nog de laatste plooikes uit de kleren aan het strijken. Want de tijd begint nu wel te korten. Maar ten Huize Van Welden zijn ze er bijna klaar voor. De tent staat er al en de living begint zich te vullen met borden, bestek, kookvaten, zout en pepervatjes en nog veel meer. Iedereen in de buurt is ondertussen al ziek gevallen of van zijn fiets gevallen en loopt nog vlug naar de dokter achter een wondermiddeltje, zodat we er zaterdag helemaal klaar voor zijn.

Alle mogelijke rampscenario's zijn al overlopen en rampenplannen bedacht. Een ding kan in ieder geval al niet meer stuk: het weer! Afhankelijk van de website die je bekijkt verwachten ze een maximum temperatuur tussen de 24 en 27 graden, 0 tot 5% kans op regen, en een zacht noord, oost of westelijk windje!!! Nog een waarschuwing voor alle Belgen: het wordt aangeraden om reeds vrijdag ofwel zaterdag na 11 u naar de zee te vertrekken! (En dus geen file richting Brugge te veroorzaken.)

Tot Zaterdag!

Als in India morgen de prijzen voor aangetekende brieven omhoog gaan, dan zit hier de schuldige! Ik heb de voorbije twee dagen meer dan honderd aangetekende brieven naar België en de rest van de wereld verstuurd. En in India zijnde, is dat nog niet zo gemakkelijk. Elke adres moet apart in de computer worden ingetikt en aangezien de meeste Indiërs niet kunnen typen kan dit soms behoorlijk traag gaan.

Hier mijn post verhaal: Maandagochtend vertrek ik met mijn vijftig eerste omslagen naar het postkantoor hier vlak om de hoek. Ik weet nog een postkantoor zijn een beetje verder en beslis om de omslagen te verdelen, zodat ik niemand een hartaanval bezorg. Ik kom aan in het eerste postkantoor waar de vrouw achter de balie mij al behoorlijk aanstaart vijftig!!!! Ze weegt een omslag ... "rs30 each Madam." Geen probleem, ik haal mooi mijn briefjes van 500 boven. Ze had blijkbaar niet verwacht dat ik zoveel geld ging meehebben en zegt opeens "I can take ten only, Madam." Oh help! Ik begin te tellen hoeveel verschillende postkantoren ik zal moeten doen ... Gelukkig laat ze mij niet wachten, maar vraagt ze mij om na een uurtje terug te komen om de briefjes op te halen. Tijd dus om nog een ander postkantoor op te zoeken, daar willen ze er twintig doen,  dat is toch al iets beter. Daar moet ik wel wachten ... wachten en wachten. Als je met één vinger typt en dan voor elke letter moet zoeken alsof hij niet op het toetsenbord staat, gaat dat natuurlijk heel heel traag. Na lang gewacht krijg ik mijn twintig bewijsjes. En ondertussen zou het andere postkantoor toch al tijd moeten gehad hebben om de andere tien in de computer te steken!

Ondertussen is het al middag, en ik heb nog niet eens de helft kunnen versturen, ramp o ramp! Vlug wat eten en dan op naar het volgende postkantoor. Ik vul ondertussen mijn reeds smaller geworden pakje uitnodigingen aan tot vijftig. Ik heb ondertussen al veel bijgeleerd en vraag onmiddellijk in het postkantoor hoeveel van mijn brieven ze kunnen doen, omdat ze mij dan niet meer als een halve gek zouden aanstaren dat ik vijftig aangetekende brieven wil versturen. En deze rare man, wil zonder probleem alle vijftig brieven versturen! (Waarom had ik die andere dertig ook niet meegebracht?)

De volgende dag vroeg in de ochtend passeer ik nog een postkantoor op weg naar school. Natuurlijk zijn ze er nog maar net wakker, en de persoon die de aangetekende brieven doet, is nog niet aangekomen en niemand anders van de twintig mensen die daar rondlopen, kan dat doen. Ik kan wel postzegels krijgen voor de twee brieven die ik binnen India (niet aangetekend) wil versturen. Dat zijn er toch alweer twee meer! Dat maakt het totaal op tweeëntachtig!

Wat een geluk dat er zoveel postkantoren zijn in Bangalore. Op de terugweg ga ik naar alweer een ander postkantoor voor de laatste brieven. Woaw, dinsdagavond en alles is verstuurd ... nu alleen nog hopen dat ze allemaal toekomen!

Bernie kan nooit lang iets verborgen houden voor mij, ik heb het altijd sebiets door. Zo weet ik niet alleen al voor mijn verjaardag wat cadeautje ik ga krijgen, maar wist ik ook al lang voor het huwelijksaanzoek dat hij het ging vragen!

Nog voor dat hij mij ten huwelijk had gevraagd, zat hij al aan iedereen van zijn werk te verkondigen dat we gingen trouwen, omdat dit nu eenmaal nodig is voor mij om een visum te krijgen, maar ik had hem toch al doorgestoken dat ik nog officieel ten huwelijk moest gevraagd worden.

Toen hij de zaterdag erna niet thuis was toen ik thuis kwam van school, belde ik hem op met "waar zitte gij???" kwam er eerst geen antwoord en uiteindelijk zei hij "gaan shoppen". Bernie gaat NOOIT zomaar gaan shoppen! En toen ik vroeg voor wat kwam de typische Bernie's "euheu" eruit. Dus ik had het al lang door!

's Avonds zat ik te wachten op het uiteindelijke aanzoek, maar niets. Misschien zondag middag? Ook niets. Zondag avond ... niets. Een week ging voorbij en er kwam maar geen aanzoek...

De volgende zaterdag kom ik weer van school thuis (ja hier heb ik elke zaterdag tot 's middags les.) Gelukkig staat Bernie zijn moto beneden geparkeerd. Ik loop uitgehongerd naar boven en ... deur op slot. Waar is Bernie nu weer naartoe? En dan nog wel zonder zijn moto? Hij gaat nooit meer dan 20 meter te voet weg van huis (maximum tot aan het winkeltje om sigaretten te kopen.) Ik neem mijn rugzak van mijn rug, moet heel diep in mijn rugzak scharten om mijn sleutel te vinden, open de deur en ... daar zit Bernie op zijn knieën voor de deur, met een boekee bloemen en een ring!!!

Wooooaaaaw. Ik stond helemaal versteld! Heb natuurlijk JA gezegd!