"Everywhere you go
You always take the weather with you.
Everywhere you go,
You always take the weather"

Dit liedje was onze grote inspiratie voor ons trouwfeest. Een trouwfeest organiseren in mei, en dan nog in een tent is toch een beetje heel riskant! Maar wij hadden dat natuurlijk veel slimmer gezien. Mei is zowat de warmste maand in India, en dan pas enkele weken voor het feest naar huis komen, gaf ons de mogelijkheid om een beetje van dat warm weer in ons valies te steken en mee naar België te brengen. En het is ons gelukt! De zon scheen, geen wolkje aan de hemel en nergens in Europa was het zo warm als in België!!

Het prachtige weer bracht natuurlijk ook heel wat kopzorgen met zich mee: file richting kust! Hoe beter de weerberichten werden, hoe groter de zorgen. Waarom wou ik ook zo perse in Brugge trouwen? We nemen alle mogelijke voorzorgen: Domien stippelt een route uit langs de binnenbanen en we plannen om 8u30 te vertrekken (als de kapper maar snel genoeg klaar is *angstig gezichtje*).

Die dag verloopt alles wonderwel bij de kapper. Om 8u15 is iedereen vertrekkensklaar en er is nog geen verkeer te bespeuren... Een uur later staan we aan Bernie zijn deur (een heel klein beetje te vroeg) en buiten de twee Indiërs (ze hebben die mannen waarschijnlijk wijsgemaakt dat we om 7u gingen trouwen) en Betsy is er nog niemand klaar.

We staan dan maar wat aan de deur te kletsen. De grootste zorg (te laat aankomen op mijn eigen trouw) is voorbij en nu kan er niets meer stuk! Kato eet nog een banaan en vraagt aan mij om die banaan te pellen (haar doel is gegarandeerd om zo snel mogelijk mijn mooi trouwkleed vuil te maken!)

Opeens komt Bernie naar beneden gelopen; in zijn hemdje! Hemd en bloemen liggen nog in de auto. Hij stuurt er snel iemand om, sluit de deur en ... take 2 ... Lies belt aan. De deur gaat al heel snel open (stond daar iemand achter de deur te wachten?) en daar verschijnt Bernie, in volledig kostuum! Hij heeft een prachtig bruidsboeket uitgekozen en voor Titus en Kato heeft hij voor elk een roosje mee, met daarin de ringen!

Nog altijd veel te vroeg zetten we aan richting stadhuis, dat geeft ons noch wat meer tijd om foto's te trekken in die prachtige stad! En dat vonden de Japanners ook, want die trekken natuurlijk ook foto's van ons (hoe kan het ook anders?)

We trekken een heleboel foto's en tegen dat we terug aan het stadhuis komen, staat er al een heleboel gekend volk. Tegen dat we iedereen dag gezegd hadden, kwam er al iemand het stadhuis uitgelopen: "of wij dat waren die om 11 u gingen trouwen, want we moesten wel al klaar zitten boven" ... oepsie ... "Ja, dan zal het wat korter duren" zei de mevrouw. In ieder geval duurde de hele speech in het stadhuis al lang genoeg en Titus had er ook zo zijn gedacht over (of had hij bezwaar tegen het huwelijk? We zullen het hem binnen enkele jaren eens moeten vragen om in deftige woorden uit te leggen.)

En dan gebeurt het: "Kleed naar de knoppen, deel 1 - Leen stapt op mijn kleed". We horen iets kraken, maar zien niets. Het zal wel niets geweest zijn.

Terug buiten staat de champagne bar en de bellenblazers al klaar! Tijd voor "Kleed naar de knoppen, deel 2 - Lies smost champagne" Gelukkig geen tomatensap! (en dus ook geen plekken.)

We kruipen weer in de auto. Deze keer richting "Ter Leepe" voor een overheerlijk middagmaal. Onderweg nemen we nog enkele foto's en val ik voortdurend over mijn kleed, er is dus wel iets mis! In de auto doet mijn ene voet al zeer. Eenblaar! Het was te denken dat ik niet langer dan 2 uur met zulke deftige schoenen ging kunnen rondlopen.

Na het eten trekken we richting Wannegem, waar er al volk op ons stond te wachten voor de receptie, ze hadden zich blijkbaar een uurtje vergist. "Den Bascuul" heeft ondertussen al heel de living ingepalmd en staat al klaar met lekkere hapjes. Tana naait nog vlug mijn kleed wat bij zodat ik er niet meer zou over vallen en dan is het tijd om in het rijtje te gaan staan. Tegen dat iedereen is toegekomen en 3 kusjes heeft gegeven, beginnen de eerste al weer te vertrekken en is het weer tijd om 3 kusjes te geven. Veel tijd om tegen mensen te babbelen die ik al in jaren niet meer heb gezien, is er jammergenoeg niet.

Na de receptie is er gelukkig nog een kwartiertje tijd voor het andere volk toekomt en kan ik mij nog 5 minuten op mijn gemak zetten. Maar toen kwam "Kleed naar de knoppen deel 3 - de sleep". Toen ik opeens wou rechtstaan en wegrennen zat een hoekje van mijn kleed blijkbaar nog onder Arjun's stoel. Gevolg: een sleep van een meter lang! Gelukkig ben ik gewoon thuis en zijn naald en draad voor handen! Mama naait vlug nog wat bij terwijl iedereen elk om beurt komt zeggen dat we naar buiten moeten omdat het volk al aan het toekomen is.

Alle gasten worden gedoopt met een kleurrijke stip op zijn voorhoofd (een Indische gewoonte om iemand welkom te heten. En wees gelukkig! Normaal geven ze je dan ook nog een soeplepel suiker om onmiddellijk op te eten, maar aangezien dat bijna iedereen in België aan het diëten is, hebben we dat maar niet gedaa Dankzij die mooie stippen, wist iedereen aan welke tafel ze mochten zitten en kon het feest beginnen!

Er volgde nog een "kleed naar de knoppen deel 4, 5 en weet niet meer hoeveel". Maar gelukkig was er toen "de toespeld" die het mogelijk maakte om toch niet over mijn kleed te vallen tijdens de openingsdans. Hiermee was de dansavond ingezet. Er kwam nog een fluitjesfanfare helemaal vanuit Amerika langs en de ambiance kon niet meer stuk. De filmpjes elders op deze site vertellen meer dan wat ik hier kan beschrijven.

Het werd in ieder geval een prachtige dag om nooit te vergeten!

De dag erna genieten we nog na van het lekkere eten en wassen we meteen onze kleren in het zwembad. Nog een weekje genieten in Noorwegen, enkele dagen tussen vrienden en familie in België en dan vertrekken we voor een nieuw avontuur in Amerika!

Nog 2 nachtjes slapen ... het begint nu echt te korten! De voorbereidingen zijn in volle gang. Er worden overal lijstjes aangelegd met wat we niet mogen vergeten, wat er nog gekocht moet worden, wat er nog meegebracht moet worden van Brugge en een schema met wat wanneer zal gebeuren en de mama's zijn nog de laatste plooikes uit de kleren aan het strijken. Want de tijd begint nu wel te korten. Maar ten Huize Van Welden zijn ze er bijna klaar voor. De tent staat er al en de living begint zich te vullen met borden, bestek, kookvaten, zout en pepervatjes en nog veel meer. Iedereen in de buurt is ondertussen al ziek gevallen of van zijn fiets gevallen en loopt nog vlug naar de dokter achter een wondermiddeltje, zodat we er zaterdag helemaal klaar voor zijn.

Alle mogelijke rampscenario's zijn al overlopen en rampenplannen bedacht. Een ding kan in ieder geval al niet meer stuk: het weer! Afhankelijk van de website die je bekijkt verwachten ze een maximum temperatuur tussen de 24 en 27 graden, 0 tot 5% kans op regen, en een zacht noord, oost of westelijk windje!!! Nog een waarschuwing voor alle Belgen: het wordt aangeraden om reeds vrijdag ofwel zaterdag na 11 u naar de zee te vertrekken! (En dus geen file richting Brugge te veroorzaken.)

Tot Zaterdag!

Als in India morgen de prijzen voor aangetekende brieven omhoog gaan, dan zit hier de schuldige! Ik heb de voorbije twee dagen meer dan honderd aangetekende brieven naar België en de rest van de wereld verstuurd. En in India zijnde, is dat nog niet zo gemakkelijk. Elke adres moet apart in de computer worden ingetikt en aangezien de meeste Indiërs niet kunnen typen kan dit soms behoorlijk traag gaan.

Hier mijn post verhaal: Maandagochtend vertrek ik met mijn vijftig eerste omslagen naar het postkantoor hier vlak om de hoek. Ik weet nog een postkantoor zijn een beetje verder en beslis om de omslagen te verdelen, zodat ik niemand een hartaanval bezorg. Ik kom aan in het eerste postkantoor waar de vrouw achter de balie mij al behoorlijk aanstaart vijftig!!!! Ze weegt een omslag ... "rs30 each Madam." Geen probleem, ik haal mooi mijn briefjes van 500 boven. Ze had blijkbaar niet verwacht dat ik zoveel geld ging meehebben en zegt opeens "I can take ten only, Madam." Oh help! Ik begin te tellen hoeveel verschillende postkantoren ik zal moeten doen ... Gelukkig laat ze mij niet wachten, maar vraagt ze mij om na een uurtje terug te komen om de briefjes op te halen. Tijd dus om nog een ander postkantoor op te zoeken, daar willen ze er twintig doen,  dat is toch al iets beter. Daar moet ik wel wachten ... wachten en wachten. Als je met één vinger typt en dan voor elke letter moet zoeken alsof hij niet op het toetsenbord staat, gaat dat natuurlijk heel heel traag. Na lang gewacht krijg ik mijn twintig bewijsjes. En ondertussen zou het andere postkantoor toch al tijd moeten gehad hebben om de andere tien in de computer te steken!

Ondertussen is het al middag, en ik heb nog niet eens de helft kunnen versturen, ramp o ramp! Vlug wat eten en dan op naar het volgende postkantoor. Ik vul ondertussen mijn reeds smaller geworden pakje uitnodigingen aan tot vijftig. Ik heb ondertussen al veel bijgeleerd en vraag onmiddellijk in het postkantoor hoeveel van mijn brieven ze kunnen doen, omdat ze mij dan niet meer als een halve gek zouden aanstaren dat ik vijftig aangetekende brieven wil versturen. En deze rare man, wil zonder probleem alle vijftig brieven versturen! (Waarom had ik die andere dertig ook niet meegebracht?)

De volgende dag vroeg in de ochtend passeer ik nog een postkantoor op weg naar school. Natuurlijk zijn ze er nog maar net wakker, en de persoon die de aangetekende brieven doet, is nog niet aangekomen en niemand anders van de twintig mensen die daar rondlopen, kan dat doen. Ik kan wel postzegels krijgen voor de twee brieven die ik binnen India (niet aangetekend) wil versturen. Dat zijn er toch alweer twee meer! Dat maakt het totaal op tweeëntachtig!

Wat een geluk dat er zoveel postkantoren zijn in Bangalore. Op de terugweg ga ik naar alweer een ander postkantoor voor de laatste brieven. Woaw, dinsdagavond en alles is verstuurd ... nu alleen nog hopen dat ze allemaal toekomen!

Bernie kan nooit lang iets verborgen houden voor mij, ik heb het altijd sebiets door. Zo weet ik niet alleen al voor mijn verjaardag wat cadeautje ik ga krijgen, maar wist ik ook al lang voor het huwelijksaanzoek dat hij het ging vragen!

Nog voor dat hij mij ten huwelijk had gevraagd, zat hij al aan iedereen van zijn werk te verkondigen dat we gingen trouwen, omdat dit nu eenmaal nodig is voor mij om een visum te krijgen, maar ik had hem toch al doorgestoken dat ik nog officieel ten huwelijk moest gevraagd worden.

Toen hij de zaterdag erna niet thuis was toen ik thuis kwam van school, belde ik hem op met "waar zitte gij???" kwam er eerst geen antwoord en uiteindelijk zei hij "gaan shoppen". Bernie gaat NOOIT zomaar gaan shoppen! En toen ik vroeg voor wat kwam de typische Bernie's "euheu" eruit. Dus ik had het al lang door!

's Avonds zat ik te wachten op het uiteindelijke aanzoek, maar niets. Misschien zondag middag? Ook niets. Zondag avond ... niets. Een week ging voorbij en er kwam maar geen aanzoek...

De volgende zaterdag kom ik weer van school thuis (ja hier heb ik elke zaterdag tot 's middags les.) Gelukkig staat Bernie zijn moto beneden geparkeerd. Ik loop uitgehongerd naar boven en ... deur op slot. Waar is Bernie nu weer naartoe? En dan nog wel zonder zijn moto? Hij gaat nooit meer dan 20 meter te voet weg van huis (maximum tot aan het winkeltje om sigaretten te kopen.) Ik neem mijn rugzak van mijn rug, moet heel diep in mijn rugzak scharten om mijn sleutel te vinden, open de deur en ... daar zit Bernie op zijn knieën voor de deur, met een boekee bloemen en een ring!!!

Wooooaaaaw. Ik stond helemaal versteld! Heb natuurlijk JA gezegd!