| Terug naar het gastgezin (Annelies) |
| |
Buiten mijn vriendje zijn er natuurlijk nog mensen die heel blij zijn dat ik terug in India ben. Mijn gastgezin bijvoorbeeld. Bij mijn eerste telefoontje hoor ik iedereen al gillen op de achtergrond. en "When do you come?" en "Come fast" is iets wat ik meermaals moet aanhoren. Enkel dagen later zit ik al op de bus richting Sagar. Bij mijn aankomst vliegt iedereen mij al om de hals. Daarna begint iedereen mij te inspecteren: ik ben verdikt, volgens sommigen vermagerd (volgens mijzelf nog altijd hetzelfde), mijn haar geverfd (volgens mij gewoon nog niet afgekleurd door de zon), ik zie er bleek uit (Wat wil je na een Belgishe winter in de regen!).
Ik ben net op het goede (volgens mij verkeerde) moment aangekomen want ze hebben net hun jaarlijks theaterfestival vol met speechen in het Kannada waar ze zo graag willen dat ik er altijd bij ben. Maar dit jaar zijn er meer "practical classes" en ik moet zeggen, wat ze hier verstaan onder practical is ietsje anders dan bij ons. Hier is een praktische les kijken hoe iemand geshminkt wordt bijvoorbeeld. Niet veel interessants dus. Tussen de lessen door fris ik mijn Kannada nog een beetje op want dat was ik alweer helemaal vergeten. Tegen het einde van het festival kan ik alweer mijn naam schrijven in het Kannada en nog enkele woorden. Mijn maag volgepropt met zoetigheden en mijn ruzak ook nog een beetje keer ik terug naar mijn vriendje!!!
Terwijl ik bij mijn gastgezin verbleef is er in Bangalore een belangrijke filmacteur uit de Bollywood movies gestorven. Heel Bangalore lag plat. Alle shops waren gesloten en geen enkele bus of rickshaw reed, de winkels die toch open waren werden bekogeld en bussen in brand gestoken. Uit rouw moest alles 2 dagen gesloten blijven en werd er zelfs geen tv uitgezonden. Gelukkig was ik net dan bij mijn gastgezin en heb ik mij dus niet de hele dag moeten vervelen. Alle culturele activiteiten moesten voor een week geannuleerd worden. Ik die hoopte dat daardoor ook het theaterfestival zou uitgesteld worden, had pech. Er werd enkel een soort tempeldienst gehouden waarbij niemand zijn gsm afzet en ze zelfs hun telefoon opnemen. Achteraf worden er weer gretig zoetigheden uitgedeeld ... wat een vorm van rouwen! Ik zal er toch nooit iets van begrijpen ... |
| By Annelies on 2006-04-19 |
| Modify |
| Add post |
| |