| Leh tot Manali (Annelies and Bernard) |
| |
Door Bernard en Annelies
Zondagavond 1u30 stonden we gepakt en gezakt aan de taxistand, na een halfuur durende wandeling door het pikkedonkere Leh, om dan te horen te krijgen dat de taxi's niet rijden omdat de weg op bepaalde plaatsen ondergesneeuwd is. Gelukkig was de weg naar ons hotel ondertussen nog niet ondergesneeuwd, en dus krijgen we een taxi-rit terug van onze chauffeur. We kruipen weer lekker onder de wol.
De volgende drie dagen is het typisch Belgisch weer. Ik was bijna vergeten dat er nog van deze miezerige regen bestond. We vervelen ons een ongeluk en houden ons bezig met lezen, schilderen, eten, slapen, rondhangen.
Gelukkig komt er na drie dagen druppelen een opklaring en genieten we van een paar pintjes aan het kampvuur.
De volgende dag ga ik met Coreen, een andere ICYE'er, een gompa gaan bezoeken in Spituk. De gompa ziet er net zo uit als al de andere, het enige verschil is dat we in de verte feestmuziek horen en dat trekt ons natuurlijk aan!
Na een heuse afdaling komen we op een vrouwenfeest. En zoals overal waar de vrouwen alleen een feestje houden is het grote ambiance!
's Avonds krijgen we te horen dat we deze nacht kunnen vertrekken en dus mogen we voor de 2de keer alles inpakken, en ons voorbereiden op de nachtelijke wandeling.
Uiteindelijk kunnen we dan toch, 4 dagen te laat, vertrekken richting Manali.
Om 2u vertrekken we met de jeep, moe, maar content om verder te kunnen reizen.
Ons ontbijt nuttigen we hoog, droog en koud in een tentenkamp, waar de vrouwen naar het toilet kunnen.
Onderweg komen we een kudde langharige berggeiten tegen ten midden van het adembenemende maanlandschap.
Na het middagmaal komen we langzamerhand in groenere streken, maar juist voor de laatste bergpas (4 zijn er al achter de rug), begint het te regenen.
Aangezien al deze bergen boven de 4000m liggen (het hoogste punt op onze tocht werd aangeduid als 16500ft, 5500m), betekent dit dat we al snel in de wolken rijden, dikke soep dus.
Op een smalle bergpas rijden waar je maar 1m ver ziet, in een jeep met onvoldoende sterke lichten, is nogal zenuwslopend.
We doen er dan ook 1u over om 10km ver te geraken, en intussen is het ook donker geworden, wat het zicht er niet op verbetert, en we moeten nog aan de afdaling beginnen!
Gelukkig komt onze chauffeur op het lumineuze idee een truck te laten voorbij steken, wiens achterlichten we kunnen volgen.
We staan allemaal halve doodsangsten uit bij deze afdaling, waar we letterlijk niets anders zien dat deze twee rode lichtjes, en de zachte schemering van de sneeuwmuren die we nu en dan op centimeters van de zijruiten zien voorbijflitsen.
Maar uiteindelijk komen we dan toch om 22u, in een stuk, aan in Manali, waar we ons direct door een rickshaw naar een guesthouse laten brengen wat hogerop in old Manali, een tof, door winkeltjes en restaurantjes doorspekt bergdorpje.
Deze streek is vergeven van de hier in het wild groeiende marihuana planten, wat waarschijnlijk de oorzaak is van de gigantische slakken die hier rondkruipen.
De komende dagen spenderen we met rondkuieren en shoppen (we laten oa. broeken en juwelen op maat maken).
We hebben ook vlieguigtickets geboekt van Delhi naar Bangalore, dus de enige stops die we na Manali nog doen zijn Delhi, Bangalore en Sagar (waar we Annelies haar gastfamilie nog eens gaan bezoeken).
Annelies is elke morgen drumlessen aan het volgen bij een plaatselijke leraar, en we hebben een slangenbezweerder ontmoet.
Intussen zijn we plannen aan het maken om te gaan rotsklimmen, rappellen, trekken en paardrijden (de sneeuw ligt niet goed genoeg om te gaan snowboarden spijtig genoeg).
Ook hebben we hier het superschattige Angorra konijn gezien! |
| By Annelies and Bernard on 2005-07-15 |
| Modify |
| Add post |
| |